Shared location with partner,
Negative self image.
Oldest daughter looks away from the family.
Limiting belief about what real love, absorbed from father.
Having parents as an internalized example for mutual pathological dependency.
Description of complaints and goals
Grace is married, 40, with two children aging 5 and 10. Her husband has to regularly stay away for several days a week. This caused her strong emotional outburst. She says that she is afraid to lose him. She feels panic, emptiness inside, what she calls internal death, when he is gone. She forced him to call her three times daily. When he does not comply to that, she is very angry at him.
Her goal is to become more independent and self sufficient.
Therapeutic process
This case can be described as deep change work on the personality level. It took however only a two hour session to get a convincing result. Since this client had worked with me before, on other complaints four years ago, in which one session also had proved to be sufficient for solving her aggressive impulses, it was relatively easy for her to accept that such a change was possible within a short time.
The complaints were clearly related to the relationship with her husband. So his location was investigated. This proved difficult at first. The reason for the unclearness was his double representation. His personification was bi-located:
1) Within her belly, where he took a considerable place,
2) About 10 metres away (‘too far away’), straight in front of her.
This meant we had to deal with two social panorama problem patterns: bi-location and shared location. (See: Social Panoramas).
We started to investigate the kind of resistance that was aroused by removing the personification of her husband out of her belly and to a location beside her.
‘What is against that?’
After a complex search she discovered that to her, having the other inside you, represented ‘real love’. She also mentioned that her parents had also suffered from strong emotional dependence. When one of them was gone for a while, the other found this unbearable. So we had to conclude, that she was raised with an example of emotional dependence.
Her father, she said, was to her knowledge, the initiator of this pattern in his marriage.
When asked, she believed her father failed the resource of self security: a kind of self confidence.
This brought me to investigate Grace’s self representation, to check whether she was fit to produce the right resource. This in order to transfer it later to her father in his childhood.
So we explored her self experience in the here and now.
Grace had her feeling of self in her head, and saw the accompanying self image at three metres straight in front. However, when it was drawn closer, it caused negative feelings. So I had to conclude she had a negative self image at work. This made it necessary to construct a positive one. The classical procedure, for creating positive self-images worked smoothly. This method, consist of having the client find the image of a person they admire. Ancor that feeling to next, apply this feeling of self admiration on themselves. It took a while before she had created a stable positive self image. The positive emotional impact was visible from the outside: a straight back and a confident smile.When she had constructed a state of ‘self admiration’ we could solidify this by giving her trans-generational support from the rear. I asked her to imagine all her ancestors from her fathers side (excluding her father) behind her, and to hear and feel them supporting her. We took some time to exercise the combined positive self image and the ancestral support. This was anchored to the colour red.
Now we could check whether this consisted of the ingredients that her father had needed to have the resource self security. She believed this came close, so we tried to use it. She went back in time to meet her father as a baby. It proved easy to transfer self security to him that young. She watched him grow up with self security until he met her mother for the first time. Than we spend considerable time to construct an image of these two people loving one another, without becoming pathological dependant.
Now she reconstructed the family history, by imagining the birth of her four older siblings. When it was time for her to be conceived, she imagined to be in her mothers womb and experience her father with self security somewhere OUT there.
This process went smoothly, and I asked her to stop growing up at four years. And I assisted her to take in the self security (positive self image and ancestral support) at that age. She managed easely. And, when this was done, she grew up until the here and now.
This made it possible to check the results.
It was clear that the bi-location of the husband was united. He now also could stay beside her. It took some fine tuning of beliefs about love, to make this husband-position solid. It was necessary to redo the family a little. Her oldest daughter was from another father. Initially this daughter had looked sideways. Now she stared at her mother. Her biological father was also brought into the image.
We double checked the result for ecology and had to conclude, that it was very promising.
Maybe she will be back in four years for more?
Case report: My mean daddy.
By Lucas Derks
Social panorama diagnostic patterns:
Geat difficulty in accessing a self image.
Self image and self feeling were disconnected
Negative influence from father personification
Description
Jenny is an intelligent and communicative person of 42 years. She formulated her goal as to leave her negative, dominating father behind her. She had difficulty in drawing full attention to herself, especially in situations where she was leading important meetings.
Therapeutic process.
In contrast to what one would expect from her description of: Wanting to leave her father behind her… she said not to notice him in front of her but directly behind her, he was big and was critical en negative way. He was looking down on her. So we had to conclude that she wanted him further away behind her and he needed to be lower and smaller.
By experimenting with a memory of a recent meeting, where she felt the problem, it appeared that she had difficulty in being aware of her self image. Her kinaesthetic self was in a regular location in her chest, but from there no image was visible. We had to conclude that her self image was either failing or blocked out some way. (Just like in the above Case 1 a positive self image was constructed.) When she experienced a positive self image, this caused a strong positive emotion. After trying to connect her kinaesthetic self to this newly constructed positive self image, this proved to be rather difficult. We had to conclude that exactly this was the core of the problem. She had a dissociated self; here it manifested itself by her experiencing the picture separated from the feeling. The picture was called ‘she’ and the feeling ‘me’.
This seemed to be rooted in the relation with her father, as she already new from other therapies. We left the logic of this link alone.
Jenny had to improve her father personification in order to improve the relation. She found that she needed to transfer the ability to ‘come to himself’ to him. He was a boy who lost his father at early age, and whose looks were so similar to his father that his mother and other woman in de family were very fond of him. He seems to have represented his father to them, as his reincarnation in a way.
So Jenny’s father received the ability to ‘come to himself’ and also the realisation that he was Tommy, and no one else. A considerable amount of time was used for up-dating her image of her father with the aid of the two resources. Next Jenny envisioned her parents meeting each other again, and forming a revised relationship. When Jenny imagined herself to be in the womb, she could feel a strong feeling of relaxation, she said. The above mentioned resources had changed her father into a good father. Jenny took a long time to enjoy her alternative youth. The fatherly care had improved a lot.
Still the self image and the self feeling did not connect automatically. So we had to look at that separately. On the timeline, Jenny could see that this dissociative split had occurred after her second year of age or so. So I had her to meet herself at the age of one. The question: What resource would have helped you to stay a whole, and not split of this part, received a swift answer. She had needed safety and comfort. These resources were easy to retrieve from her personal life experience; she had given these frequently to others. Now she was asked to imagine give these to herself as a one year old. She did so, and could step into herself and receive these resources. Next, she walked with the resources within her, into the future.
When she arrived in the here and now, she was immediately able to sense the effect. Now we could test the relation between the self image en the self feeling.
The two core element of the self experience seemed to have united. It took some time to future pace and contextualize this result. In the end it was clear that a mayor step forward was made. The exact implications were could not be fully overseen. But there was no reason to doubt that these will be positive.
Casusverslag: Het zelfdestructieve gedeelte
Dit verslag werd door een cursiste opgetekend in de practijk van Lucas Derks. Aan het einde heeft Lucas het van een kort commentaar voorzien.
31 mei 2005
In het verslag wordt de klant aangeduid met de letter K
NLP therapeut Lucas Derks wordt aangeduid met de letter L
De klant heeft vooraf een doel vastgesteld waar hij aan wil werken. Het doel is positief geformuleerd volgens de NLP vormvoorwaarden:“ik wil leren omgaan met angst en depressie”.
L: Vanaf wanneer heb je er last van?
K: Vanaf 6 jaar. Ik herinner me dat ik niet ben meegeweest op een schoolreisje uit angst. Toen de bus was vertrokken verdween geleidelijk mijn angst en had ik spijt. Mijn ouders hebben mij overbeschermd opgevoed. Ik denk dat ik niet wegdurfde van mijn moeder.
L: Ondervraagd K wat het beste heeft gewerkt tot nu toe.
K: Vertelt over zijn lange historie in de hulpverlening en vindt dat de dagbehandeling die hij zeven jaar terug heeft ondergaan nog het beste heeft gewerkt.
L: Wat was daar goed aan?
K: Ik heb daar veel geleerd en voelde mij steviger. Ik had het gevoel een kist vol met instrumenten te hebben om mijn probleem het hoofd te bieden. Twee jaar na de dagbehandeling is mijn kist langzaam leeggeraakt en mijn vraag om een revisie is nooit meer door de hulpverlening gehonoreerd.
L: Goed, dus inzichten heb je genoeg, maar emotioneel ben je niet van je ouders losgekomen.
K: Ja.
L: Zullen we dan maar keihard aan het werk gaan?
L: Wat was leuk toen je kind was?
K: Ik kan niets bedenken.
L: Probeer dan eens toen je 10-12 jaar was.
K: Toen ik deze leeftijd had was er wel iets leuk. De bezoeken aan mijn oma die 25 km verderop woonde. Daar voelde ik mij vrij en gewaardeerd en kon ik lekker buiten spelen met andere kinderen.
L: Toen je 5-6 jaar was waren er toen vervelende dingen? Kun je je de eerste schooldag herinneren wat misschien een traumatische ervaring was? Kun je in contact komen met K van 5-6 jaar? Probeer je de dag te herinneren vóór de eerste schooldag. Op welke plek kon je toen gezeten hebben? (L zoekt naar een veilige plek).
K: Ik kan dit niet fantaseren.
L: Kun je je dan misschien je kamer herinneren, je favoriete speelgoed? Speel daar maar even in gedachten mee. Was er een geur, kleuren of een gevoel bij? Voel wat er leuk aan was.
K: Ik voel eenzaamheid.
L: Denk dan maar aan mensen die je om je heen had. Waar is je moeder in de ruimte?
K: Helemaal om me heen. Het is beklemmend en ook veilig.
L: Waar zijn haar ogen?
K: Hoger dan de mijne, ik zit op de grond. Ze kijkt me aan.
L: Terwijl je hierover denkt, waar is je vader?
K: Het beeld van mijn vader is schuin achter mijn moeder.
L: Hoe ver is de afstand van je vader tot jou?
K: Anderhalve meter, zowel links als rechts van mijn moeder.
L: Is er verschil tussen links en rechts?
K: Ik heb een voorkeur voor rechts.
L: Op welke hoogte zijn de ogen van je vader?
K: Hoger dan die van mijn moeder.Hij kijkt ook naar me.
L: Waar is je zus in de ruimte?
K: Veel verder weg, rechts op 4-5 meter afstand. Ze kijkt rond, minder op mij gefocust, ze is iets hoger dan mij.
L: Zijn er nog meer belangrijke mensen?
K: Oma, de moeder van mijn moeder.
L: Waar bevindt zij zich?
K: Hier krijg ik geen beeld van, te ver weg.
(In de illustratie kijkt de client naar beneden. Dus beneden is voor.)
L: Hetgeen je nu geschetst hebt is het fundament van je subjectieve beleving. Hierop heb je je verdere leven opgebouwd.
Zullen we een alternatief fundament bouwen. Lijkt je dat goed?
K: Oké.
L: Uit wiens beperkingen is dit zo gelopen. Wat miste deze persoon zelf?
K: Mijn moeder vooral, maar ook mijn vader.
L: Wat kwam je moeder tekort? Waar zou ze meer van gehad moeten hebben?
K: Zelfvertrouwen, emotionele stabiliteit en respect voor de vrijheid van andere individuen.
L: Waar schoot vader in tekort? Wat had hij moeten leren?
K: Kracht, minder onderdanig, dominanter.
L: Ook zelfvertrouwen?
K: Ja, maar dat is een ander soort zelfvertrouwen dan bij mijn moeder.
We maken even een tussenstapje: we gaan eerst met zelfvertrouwen aan de slag.
L: Waar bevind je IK gevoel zich als je denkt: wie ben ik? Laat je intuïtie bepalen waar je kern zich bevindt.
K: In mijn hoofd.
L: Richt hierop eens je aandacht, probeer een lijntje te zien.naar een projectiescherm voor je.
K: Voor mijn hoofd op een halve meter. Het wordt groter. Ik heb een negatief gevoel.
L: Kun je dit beeld kleiner maken en iets verder weg?
K: Nu is het iets minder bedreigend.
L: Bewonder je iemand?
K: Mijn partner.
L: Maak dit positieve gevoel maar heel sterk.
Terwijl de klant dit doet ankert L dit beeld door aanraking van de middelvinger van K.
K: Het gevoel is op een meter afstand. Ik voel bewondering en liefde.
L blijft de ankering op de middelvinger herhalen.
L: Ga op zoek hoe je dit voor jezelf kunt voelen en probeer je dit voor te stellen. Blijf recht vooruit kijken en zet jezelf op de plek van je partner. Probeer dit te fantaseren. Maak het beeld maar mooier….Wat doet dit in je hoofd?
K: Ik voel weerstand.
L: Waarom wil dit niet veranderen?
K: Ik mag me niet goed voelen.
L: Wat heb je misdaan dat je geen bewondering en liefde mag voelen?
L laat K steeds het gevoel aan zijn partner oproepen en maakt de ankerbeweging op de middelvinger terwijl hij K weer verzoekt aan zichzelf te denken. Dit gaat zo een aantal keer.
K: Ik heb ergens besloten dat dit slecht is.
L: Hoe oud was je toen je dit nog niet vond?
K: Tussen 1 en 10 jaar.
L: Oké, we gaan terug in de tijd. Ga nu als volwassen K terug naar je kamertje en maak kennis met K van vroeger (kleine K). Ga maar samen spelen.
K; Kleine K vindt dit wel fijn.
L: Ga maar door met spelen.
K: Kleine K is een heel lief kind.
L: Wat zou je hem kunnen vertellen. Wat denk je dat het voordeel was om je slecht te voelen?
K: Dit beschermde mij tegen het nare gevoel van eenzaamheid.
L: Wat kun je tegen K van zes jaar zeggen?
K: Dat hij mag zijn wie hij is en dat hij moet proberen meer afstand van zijn ouders te nemen en dat hij op eigen benen kan staan. Hij heeft genoeg intelligentie om dit te doen.
L: Overtuig hem hier maar van.
K: Ik voel dat dit niet binnenkomt bij hem, hij wil op zijn ouders steunen.
L: Ga maar eens terug naar 2 jaar of toen je een baby was en probeer hem dit te vertellen, hem ervan te overtuigen.
K: Dit geeft minder weerstand. Die baby gelooft mij wel.
L: Overtuig hem dan maar.
K: Ik heb behoorlijk op hem ingebeukt. Hij is trots dat hij kan staan. Hij springt zelfs.
L: Wordt maar twee jaar en hoor wat grote K je vertelt.
K: Dit is een fantastisch gevoel, zo onbedorven.
L: Blijf maar twee en probeer op te groeien. Hoe zou het voelen als je met dit gevoel zou zijn opgegroeid? Neem de tijd en voel deze nieuwe zekerheden.
L activeert het anker bij K en vraagt K te voelen of het nu lukt om bewondering en liefde te voelen voor zichzelf.
K: Er is nu een andere K ontstaan, hij heeft standaard bewondering voor zichzelf en kan op eigen benen staan.
K: …….Er zijn nu 2 K’s. Een destructieve K en de nieuwe K die alles vanzelfsprekend vindt.
L: Waar beschermt de destructieve K jou voor? Wat gaat er mis als je nieuwe K bent? Wat gebeurt er?
K: Als de destructie ophoudt dan komt er iets moois.
L: Ja, maar wat gaat er mis? Wat is het voordeel van destructieve K? Wat mis je dan?
K: Weet ik niet.
L: Wat heeft het voor je gedaan?
K: …..Omgaan met eenzaamheid en afhankelijkheid.
L en K nemen een pauze.
L: De sleutel naar zelfvertrouwen is zelfwaardering en liefde voor je zelf. Kun je dit nog eens oproepen? Op welke afstand bevindt het zich?
K: Een meter.
L: Is dit ware grootte?
K: Ik zie een kader, een projectie beeldscherm.
L: Verbind het maar met je ik-gevoel. Het wordt als het ware realiteit zonder kader. Maak verbinding met het beeld. Is dit mogelijk?
K: Ik probeer als tweejarig kind het te absorberen.
L: Protesteert daar nog iets tegen?
K: Nog steeds, maar minder. De destructieve K schreeuwt dat het niet goed is.
L: Vraag hem waarom?
K: Het lijkt alsof genieten niet mag.
L: Wat gaat er mis als je geniet?
K: Het lijkt alsof ik er niet bij mag komen.
L: Het wordt dus even geheim gehouden?
K: Mijn ouders zeggen: “Het lukte ons niet, dus jou ook niet”.
L: Uit loyaliteit met je ouders mag je niet genieten?
K: Ik denk erover na.
L: Mooi deze loyaliteit en respect, door jezelf in te houden.
K: Ze willen juist dat ik geniet.
L: Kennelijk heeft iets in jou ervoor gekozen om dit te geloven. Een besluit van een kind.
Probeer een beeld van het kind voor te stellen die dit is gaan geloven
K: Het is erin geslopen en wordt steeds erger.
L: Op 2 jarige leeftijd nog niet? Ga nog eens als K naar de tweejarige K en zie dat hij besluit niet te genieten.
K: Ik wil hem zeggen: zorg meer voor jezelf dan voor je ouders. Ik wil hem oproepen meer vechtlust te tonen en er doorheen te breken. Hij is niet verantwoordelijk voor zijn ouders maar voor zichzelf.
L: Probeer het kind verder te indoctrineren en stel voor dat hij van zijn ouders houd en toch zelf kan genieten.
K: Het is niet belangrijk om van zijn ouders te houden.
L: Geef hem nu een lesje in bewondering en liefde voor zichzelf (zoals net op het scherm). (L activeert ondertussen anker).
K: Ik voel weerstand.
L: Ga weer naar bewondering en liefde en richt deze op destructieve K.
K: Ik voel boosheid.
L: Geef hem ervan langs.
K: Ik probeer destructieve K de deur uit te schoppen.
L: Visualiseer dat maar.
K: Het voelt niet als pijn. Wel als:”ik heb je niet nodig”.
L: Blijf er maar naar kijken tot je helemaal klaar bent.
K: …..Ik heb hem hardhandig verwijderd. Het geeft geen pijn maar opluchting.
L: Zoiets als een Duitse soldaat die dacht goed te doen, die door vecht, maar de oorlog is voorbij...
Er moet een herscholing plaatsvinden. Hij moet een andere opdracht krijgen dus.
K: Ja, nu komt het binnen, ik sla mijn arm om hem heen. Hij mag net zo hard werken maar dan positief.
L: Geef hem maar een nieuwe functieomschrijving.
K: Dat is moeilijk, hij blijft negatief, ondanks de arm om zich heen.
L: Laat hem maar ratelen…….Laat hem maar versneld ratelen.
K: Ik roep hem tot de orde, nu is het mooi geweest.
L: Beloon hem maar.
K: Ik beloon hem en hij begint weer.
L: Laat hem nog maar een keer ratelen. Kennelijk heeft hij meer scholing nodig. Hij is éénsporig. Wat mist hij het meest omdat hij alleen destructief ratelt?
K: Hij is eenzijdig bezig, hij moet overtuigd raken dat ratelen niet de enige weg is. Een zachte hand is de enige weg om de destructieve K om te buigen in positief.
L: Wat wil hij?
K: Eenzaamheid en angst bestrijden. Hoe harder destructieve K zijn best doet hoe meer eenzaamheid er ontstaat.
L: Hij blust de brand met benzine? Waarmee zou hij moeten leren blussen?
K: Zelfvertrouwen, liefde. Een poederblusser.
L: Bied hem dat eens aan. Zelfvertrouwen en liefde. Kan je denken aan een moment dat je het meeste zelfvertrouwen had?
K: Toen ik dat destructieve gevoel op afstand kon houden vroeger.
L: Ga eens terug naar dat moment.
K: Dat is niet makkelijk….Hij houdt zijn grote mond niet.
L: Blijf bij dit beeld, welke kleur heeft het?
K: Blauw. Poeder.
L: Blauw staat voor zelfvertrouwen. Produceer maar blauw poeder alsof je een zelfvertrouwenfabriek bent. Maak maar een bak vol.
K: Ik ben bezig met een bak te vullen. Destructieve K gooit alles er weer uit.
L: Zeg maar dat het voor hem is.
K; Oké, ik heb nu een bakje gemaakt.
L: Ga terug naar zelfvertrouwen en liefde.
K: Met poeder is het makkelijker.
L: Ga het blauwe poeder over destructieve K strooien. Hij weet dat dit zelfvertrouwen en liefde is. Hij kan er zelf mee blussen.
K: Oké.
L Laten we het eens even hebben over genieten.
K: Ik mag genieten, maar ik weet niet hoe.
L: In de commercie ligt dit niet moeilijk. Het komt gewoon naar je toe via allerlei beelden.
Heb je wel eens genoten?
K: Ja.
L: Roep dit beeld eens op.
K: Dat lukt wel.
L: Is er een stem waar het niet van mag?
K: Nee, het mag wel.
L: Kun je ook bewondering en liefde voor jezelf oproepen? Ik ben benieuwd naar de kwaliteit ervan.
K: Meteen komt die schreeuwlelijk er weer tussen.
L: Kun je die schreeuwlelijk voorstellen als een deel van jou die je ergens op de bank naast je ziet?
K: Ja.
We gaan ons nu richten op je eenzaamheid. We gaan een symbiose met moeder maken.
L: Probeer weer even je kamertje voor te stellen. Je moeder dichtbij en je vader iets verder.
Je moeder had zelfvertrouwen, emotionele stabiliteit en respect voor de vrijheid van anderen nodig. Kun je je voorstellen dat je terug in de tijd naast het wiegje van je moeder staat. Je bent op kraamvisite en je mag haar vasthouden.
K: Ik heb haar vast.
L: Ga terug naar zelfvertrouwen, het blauwe poeder.
K: Ik voel boosheid, ik wil haar het raam uitgooien.
L: Ja, maar ze is wel een baby nu en alles ligt nog open welke kant ze opgroeit. Ze heeft nog alle mogelijkheden. Vertel haar maar van je blauwe poeder en breng dit over op haar.
K: Het lukt niet het over te brengen.
L: Je krijgt een laser om het te injecteren. Ze heeft geen keuze, het is maar een prikje zoals ze er nog wel eens zal krijgen.
K: Er gaat heel wat in nu.
L: Pomp maar vol nu. Zie dat ze zelfvertrouwen krijgt.
K: Ze krijgt het nu ook.
L: Gaaf. Zie maar wanneer het genoeg is.
K: Ja, nu….
L: Zijn er momenten in je leven dat je emotioneel stabiel was?
K: Nee.
L: Ken je iemand die dit wel is?
K: Ja, het is een hij.
L: Maak een goed beeld van deze persoon. Probeer dit te voelen. Kijk er maar goed naar.
K: Ja.
L: Verander hem eens in jezelf. Zie de rol voor je.
K: Ja.
L: Maak het sterk Sla het op in al je cellen.
K: Moeizaam, maar het lukt.
L: Ga terug naar het wiegje van je moeder en geef haar dit gevoel, eventueel met poeder. Stop het er maar in.
K: Dit lukt. Het is geel poeder.
L: Geef haar maar een hele lading en hou het beeld van je rolmodel voor je.
K: Ja.
L: Ga nu je moeder vertellen dat anderen individuen zijn met eigen vrijheid.
K: Ik voel weerstand.
L: Destructieve K zit naast je op de bank.
K: Klopt.
L: Bedank hem voor de energie die hij erin steekt en wat hij probeert te doen. Sla je arm er maar omheen.
K: Dat drukke gedoe heeft alleen zo’n slechte uitwerking.
L: Luister maar naar hem als jij je arm om hem heen slaat.
K: Hij zegt dat ik gelijk heb, maar hij kan niet stoppen. Maar hij snapt het wel.
L: Vraag hem om het 1 minuut niet te hoeven doen. Kan hij dit?
K: Ja, soms lukt hem dit, nu even…… Meteen begint hij weer.
L: Klopt ook. Hij is ook zo geconditioneerd op zijn basisprogramma. Zeg hem dat we dit aan het veranderen zijn waardoor hij rust krijgt op zijn oude dag.
K: Hij is bang voor verlies van identiteit.
L: Denk dat je hem gerust moet stellen. Dat er een andere functieomschrijving voor hem is. Een andere pet.
K: Ik probeer hem weg te duwen.
L: Geef hem maar zekerheid dat hij een andere functie krijgt en niet weg hoeft.
Voelt zich misschien begrepen nu.
Ga eens op zijn plek zitten en probeer hem even te worden. Kun je voelen om de destructieve kant te zijn?
K: Ja.
L: Wat zou je willen voor K.
K: Opschuiven, één worden. Kracht, positief, inzet, leven verbeteren.
L: Kijk nog maar even naar K.
K: Ik vertrouw K niet. Ik ben nog eenzamer dan K.
L: Klopt, K wou hem eruit gooien.
K: Ik ga daarom harder mijn best doen.
L: Wat kan K doen zodat je hem vertrouwt?
K: Accepteren dat ik er ben.
L: Kijk of K dit wil, kijk hem maar aan.
K: K weet niet hoe.
L: Heb je een idee hoe het moet, hoe wil je geaccepteerd worden?
K: Ik moet rustiger worden zodat K mij kan accepteren.
L: Wat moet er gebeuren?
K: Door te laten zien dat ik K wil helpen, ik wil hem beschermen.
L: Zou K eerst willen accepteren dat destructieve K zo doet zoals hij doet?
Ga maar weer op de plek van K zitten.
Kun je hem accepteren? Kun je hem als beschermer accepteren?
K: Ja.
L: Kun je dit aan hem zien?
K: Niet echt.
L: Met een schepje er bovenop?
K: Gaat beter.
L: Verplaats je eens in deze beschermer. Probeer acceptatie te voelen.
K: Het is de enige weg om er samen uit te komen.
L: Kunnen we verder gaan met moeder?
K: Je vraagt veel.
L: We moeten moeder nog bijbrengen dat er individuen zijn met een eigen vrijheid. Zelfvertrouwen bijbrengen en op eigen benen staan is al gelukt.
K: Proberen maar.
L: Probeer zelfvertrouwen weer op te roepen (blauw poeder) en persoon met emotionele stabiliteit (geel poeder). Je hebt de baby (moeder) hiermee overladen.
Zie je moeder hiermee opgroeien tot de dag voordat ze je vader ontmoet.
K: Het is een heel andere persoon geworden.
L: Versterk dat beeld.
K: Het wordt een topwijf! Hier had ik recht op.
We gaan met je vader aan de slag.
L: Ga aan je vader’s wiegje staan.
K: Hij heeft een kaal hoofd. (K moet hierom grinniken)
L: Heb je dat type zelfvertrouwen wel eens gehad?
K: Het lijkt op het blauwe poeder, maar het is het niet.
L: Ken je iemand?
K: Ik pieker me suf.
L: Wie is je favoriete acteur?
K: Robert de Niro.
L: Hij heeft deze rol gekregen. Lukt hem dit? Laat hem de rol van de ideale vader spelen. Stel je dit maar goed voor.
Verander Robert in jezelf.
K: Ja.
L: Kijk goed hoe je dat doet. Sterk, dominant en zelfvertrouwen. Wees maar helemaal deze rol.
K: Ik zie mijn moeder op de juiste plaats gezet worden. Ze moet niet zo overdrijven. Ik ben niet bang haar te verliezen.
L: Maak maar mee hoe hij dat doet.
K: Moeder spartelt tegen. Hij is sterk, laat zich niet intimideren.
L: Welke kleur hoort daarbij?
K: Paars.
L: Maak maar paars poeder, geef hem ook blauw poeder.
K: Hij spartelt niet zo tegen. Hij is blij, hij kan er wat mee.
L: Zie je vader opgroeien tot de dag voordat hij je moeder ontmoette.
K: K lacht. Hij is veel sterker…….Ik snap niet dat hij deze vrouw kiest.
L: Ja, maar die nieuwe moeder wel.
K: Ja, dat is beter.
L: Stel je hun huwelijk voor. Maak foto’s.
K: Ze zitten beiden in hun kracht
L: Zo brengen ze nageslacht voort. Je zus wordt geboren.
K: Ja.
L: Heeft het invloed op haar?
K: Ja.
L: Maak een goed plaatje van dit gezinnetje van drie.
K: Ja.
L: Onthoud dit plaatje. Het gezin zou zo hebben kunnen zijn voor je geboorte. Kijk en luister goed.
K: Mijn ouders vinden een meisje ook goed. Ze is krachtig en heeft zelfvertrouwen. Ze staat positiever in het leven. Tussen haar en mijn geboorte zit geen zeven jaar.
L: Kun je je voorstellen dat je in haar buik zit, geluiden hoort daarbinnen. Om haar heen blauw en geel en je voelt dat je moeder zich goed voelt. Je hoort je sterke vader (Robert de Niro) en hoe je moeder positief reageert op aanraking van hem.
K: Ze zijn blijer, ik voel me rustig als vrucht.
L: Concentreer je op het gevoel van rust. Dit is het fundament onder jou. Je hoort de regelmatige ademhaling van je moeder. Er borrelt wat en er is blauw, geel en paars.
K: Voelt goed.
L: Blijf er maar even. Maak kopies ervan terwijl je je ontwikkelt daarbinnen en groeit.
K: Ik voel dat ik die kleuren meekrijg.
L: Neem maar in je op. Het is tijd om geboren te worden. Kies zelf maar wanneer.
K: ……….Ja.
L: Merk als pasgeborene hoe het is met deze ouders en zus.
K: Het is feest.
L: Geniet van het feest, geef jezelf dit feest voor de toekomst. Je hebt er recht op. Dat kleine ukje en de zich goed voelende moeder. Groei maar op tot je twee jaar oud bent, speel met je zusje.
K: Hij heeft alles in zich.
L: Denk aan die man van de toekomst die je komt vertellen….Neem rustig de tijd wat voor een ander leven dit zou zijn geweest. ….Schoolreisjes, relaties, enz…..
K: Dat is een dag en nacht verschil.
L: Kun je uitkomen bij zes jaar. En herinner de kleur van de blokjes.
K: De blokjes hebben dezelfde kleur. Hij is benieuwd naar morgen.
L: Waar is je moeder?
K: Die zit beneden, ik heb haar niet nodig. Ik fantaseer over morgen.
L: Waar is je moeder in je gedachte?
K: Die zit op afstand, ver weg. Ze kijkt trots en vol zelfvertrouwen dat het allemaal wel goed komt.
L: Waar is je vader?
K: Naast haar en kijkt net zo. Ik voel geen noodzaak voor hun nabijheid. Mijn zus zit dichterbij, we hebben een band onderling, we boffen.
L: En oma?
K: Daar ben ik niet mee bezig. Ik heb genoeg aan mezelf.
L: Neem de tijd om op te groeien, samen met je beschermer.
K: Er is nu een eenheid. Soms angst,die terecht is. Ook lol en feest. Een hele andere levensloop.
L: Je hebt nu een geschiedenis om mee verder te kunnen.
K: Ik had dan niet bij jou gezeten. Ik was dan hard aan het werk met werk.
L: Komen er nog bezwaren naar boven?
K: Mijn beschermer zegt: “het is een droom”. Ik kan niet stoppen, jij wilt me niet accepteren.
L: Kun je nog eens op de plek van je beschermer gaan zitten. Je hebt nog geen nieuwe functieomschrijving. Dromen zijn bedrog. K wil je niet accepteren.
K: Het moet kunnen dat K mij een beetje accepteert.
L: Om te beginnen elke dag even elkaar een paar minuten accepteren? Hoe zou je met de droom om kunnen gaan? Ga maar weer even op K’s plek zitten.
K: Mijn wens is kleine stukjes droom in te bouwen in mijn leven. Maar daar heb ik al eens eerder aan gedacht.
L: Wat heeft je tegengehouden…..Is het niet lekkerder om boos op je ouders te zijn?....
Hoe je nu je leven ziet is ook een opgebouwde droom. Denk maar eens aan tweelingen. Dezelfde ouders maar elk een ander beeld.
Ga eens terug naar zelfwaardering, liefde en op eigen benen staan.
K: Ja.
L: Kun je je voorstellen dat dit de prijs voor jezelf is.
K: Een beetje,… maar het lukt niet.
L: Hoe vaak is er al iets niet gelukt?
K: Mijn hele leven, de laatste twee jaar is een puinhoop.
L: Zijn er mensen bij wie er wel wat lukt als ze veel mislukking ervaren hebben?
K: Ja.
L: Stel je een bus voor met deze mensen. Ze komen één voor één naar buiten, geven je een hand en komen achter je staan. Ze geven warmte en aanmoediging.
Deze mensen kennen wel mislukking
K: Ja, dat voelt anders.
L: Deze mensen zijn ermee opgehouden om lekker zielig te zijn.
K: Ik ervaar zielig zijn niet als lekker.
L: Je comfort van strijd opgeven, het onbekende verkennen. Ze willen je erbij hebben.
Wil je erbij horen?
K: Ja, graag.
L: Maak een groepsfoto van jullie samen.
K: Ja, die foto zie ik. De beschermer sputtert tegen.
L: Die strijd vindt de beschermer wel fijn. K wint zelf ook Als K de beschermer niet meer heeft om mee te vechten moet hij ergens anders zelfvertrouwen halen.
Commentaar van Lucas Derks op deze casus.
Aan het einde van deze drie uur durende zitting keerde de client terug naar zijn probleemtoestand. Gezien zijn succes met het familiepanorama, en de bruikbare hulpbronnen die dat opleverde, wijst dit op een verborgen ecologisch bezwaar. Mijn gissing is, dat de rol van probleem-hebber nog niet meteen kon worde losgelaten. Deze levert aandacht van, en controle over zijn partner op, en tevens vrijstelling van arbeid. Eerst zal hij een bruikbare invulling van de rol van gelukkig, zelfstandig en gezond mens moeten vinden: gezien de resultaten met het familiepanorama, schat ik de kans daarop positief in.
_____________________________________________________
